DE DANSENDE EEND

 

UIT HET DAGBOEK VAN EEN NEDERLANDSE MATADOR

De dansende eend is verschenen in november 2018.

Heel Spanje huilt als José Juan Padilla, de immens populaire eenogige torero, zijn laatste doodsteek uitdeelt, kopte de Volkskrant op 29 oktober 2018 boven een artikel dat Jef Rademakers schreef over de corrida. Hoofden werden verbijsterd geschud toen Jef die avond bij Jeroen Pauw zijn artikel toelichtte. Het is de vraag of die hoofden net zo verbijsterd waren geschud als de moordenaar van Theo van Gogh aan tafel had gezeten om toe te lichten waarom hij Theo meende te moeten vermoorden – om maar een voorbeeld te geven. Rosanne Hertzberger en Joël Broekaert, die ook bij Jeroen te gast waren, durfden het aan wat nuance naar voren te brengen, hoewel die nuance met afkeer voor de corrida werd overgoten.

Veel Nederlanders weten voor wat de corrida betreft van de hoed en de rand. Dat is een vergissing. Er is maar één Nederlander die voor wat de corrida betreft van de hoed en de rand weet, van muleta en zwaard. Nikko Norte koos op jonge leeftijd een pad dat slechts voor een hoopvolle reis was geplaveid, een pad dat hem via veel omzwervingen door de boven- en onderwereld, via de werelden van ontwikkelingshulp, oorlog en drugs naar Spanje leidde, waar hij furore maakte als matador.

De dansende eend voert geen pleidooi voor de wereld van de corrida maar schetst wel een oprecht beeld van die wereld, een wereld die zelfs in Spanje, Frankrijk, Portugal en Zuid-Amerika voor de meeste mensen onbekend is, ook al dragen zij de corrida een warm hart toe.

Van ijsverkoper op de Euromast in Rotterdam tot langst dienende Nederlandse militair in Uruzgan. De nadruk in De dansende eend ligt echter op Nikko’s zoektocht naar de waarheid achter de Spaanse corrida.

De autobiografische schelmenroman van een man die een ander, mogelijk onbegrijpelijk leven leeft. Een leven zonder zekerheden. Het leven van een vrijwillige zwerver. Een immer piekerende zwerver op zoek naar authenticiteit of, als het leven dan weer een onverwachte wending neemt, op zoek naar een weg om een vriend uit een Afrikaanse gevangenis te bevrijden.

 

Bestel hier ►

DE HOLBEWONERCODE

 

LEVEN CONFORM ONZE GENETISCHE CODERING
 

De holbewonercode verschijnt in februari 2019.

Zijn avontuurlijke leven vereiste een perfecte fysieke gesteldheid van Nikko Norte. Het viel hem niet moeilijk die fysieke gesteldheid te onderhouden, omdat hij zich hield aan de door hemzelf ontwikkelde holbewonercode.

Een bezoek aan de prehistorische grotten in de Dordogne, rond de millenniumwissel, bracht Nikko op de gedachte dat de hedendaagse mens mogelijk een stuk gezonder zou zijn als hij zich voedde en bewoog zoals zijn verre voorouders dat deden, als de hedendaagse mens zich voedde en bewoog conform zijn genetische codering. Nikko investeerde twee jaar in studie, bundelde de resultaten van die studie in een manuscript, dat door een literair agent als publiceerbaar werd beoordeeld, maar vond zichzelf te jong om een boek over gezondheid uit te geven.

Nikko vergat zijn manuscript, deinde vijftien jaar op de golven van het leven en strandde in een dorpje aan de Spaanse Costa del Sol, waar de schrik hem om het hart sloeg. Mensen leken in omvang te zijn toegenomen terwijl hijzelf nog de maat spijkerbroeken droeg die hij droeg toen hij achttien was. Daarnaast voorzag hij niet veel problemen als hij het op welk fysiek vlak dan ook zou moeten opnemen tegen een hedendaagse twintiger.

Nikko blies zijn manuscript De holbewonercode nieuw leven in en besloot ditmaal wél te publiceren.

De holbewonercode is geen geheim waarmee iemand als sneeuw voor de zon twintig kilo lichaamsgewicht verliest. De holbewonercode is een levensstijl die ieder mens kan oppakken en waarmee ieder mensenlichaam zich zal omvormen naar het ontwerp dat de natuur ooit aan een mensenlichaam heeft meegegeven: slank, gespierd en in staat er op ieder moment voor een holenbeer vandoor te gaan.

URUZGAN

 

UIT HET DAGBOEK VAN EEN NEDERLANDSE MILITAIR
 

Uruzgan deel I verschijnt in het voorjaar van 2019.
Uruzgan deel II verschijnt in het najaar van 2019.

Een Nederlandse militair die sneller door de rangen groeide dan iemand ooit deed, die van 2006 tot 2009 in Afghanistan deelnam aan zevenennegentig missies — zijn eenzame wandelingen door Tarin Kowt, Chora en menig ander oord niet meegerekend — en die door roeien en ruiten volhardde in de overtuiging dat er in het Nederlandse inzetgebied in Afghanistan geen taliban was die bevochten moest worden.

Nikko vocht binnen kamp Holland een zwaardere strijd dan buiten het kamp, hoewel hij vaker beschoten werd dan menig ander militair. Hoe kon hij dan volharden in zijn overtuiging dat er geen taliban was in Uruzgan?

Twee maanden voor de aanvang van de Nederlandse reconstructiemissie in Afghanistan was Nikko in het inzetgebied aanwezig. Alleen of met een Amerikaans peloton dat in de buurt van het in aanbouw zijnde kamp Holland was gelegerd, trok hij eropuit. Niet lang nadat Nederlandse troepen in augustus 2006 in kamp Holland waren neergestreken, werd Nikko naar het Canadese kamp Martello gedetacheerd. Na zijn terugkomst in kamp Holland bereisde hij de omgeving van Tarin Kowt intensief en verbleef hij veelvuldig in het oord Chora. Er bleef Nikko niet veel bespaard. Hij zou desondanks met volle teugen van zijn verblijf in Uruzgan hebben genoten als de prijs die de bevolking van Uruzgan moest betalen voor de aanwezigheid van Nederlandse militairen in hun provincie niet zo hoog was geweest.

Fragmenten van Nikko’s missies in oorlogs- en spanningsgebieden – in wiens dienst weigert hij te onthullen – staan beschreven in zijn boek De dansende eend, een boek dat voornamelijk zijn zoektocht naar de waarheid achter de Spaanse corrida verhaalt. Zijn grootste missie, die met het Nederlandse leger in Afghanistan, waar hij twee jaar verbleef, vormt een boek op zich: Uruzgan. Een aaneenschakeling van absurditeiten, die worden verhaald alsof het een wandeling met de hond betreft.